Slide toggle

فرش آرا یک نام و نشان نیست،خانه دل هواداران است

امیرضا حیدری
“پژوهشگر و کارشناس علوم ورشی”

سلاخی لیگ فوتسال ایرانی

شاید یکی از بحث های داغ بعد از پایان هر مسابقه در لیگ های مختلف فوتسال انتقاداتی است که مربیان و تماشاچیان به نحوه داوری مسابقه دارند و معمولا در بعضی موارد اعتراض وارد است.متاسفانه نقطه ضعف اکثر داوران فوتسال ایرانی ، هوش هیجانی پایین و ضعف سواد تصمیم است، که با یک عذرخواهی ساده این اپیدمی رایج را معمولا سرپوش می گذارند. بدون توجه به تلاش های سالیانه تیمی که برای آن لحظه حساس تا کسب عنوان قهرمانی تلاش کرده است و چه بسا که این ناداوری را در رزومه داوری های پرافتخار خود در آینده پز خواهند داد!

مقوله داوری در جامعه ورزشی ما از دیرباز تا کنون دستخوش تغییرات فراوانی بوده است و گاهی ترس از چوب و چماق هواداران تیم مقابل و هیاهوی تماشاچیان، که جریان بازی را از دست داوران برای قضاوتی عادلانه ربوده است.داستان غم انگیز ناتمامی که در داوری فوتسال ایرانی بیشتر رسوخ کرده است و سالهای متمادی، سرنوشت های غیر قابل پیش بینی و ناگواری را برای تیم های بزرگ رقم زده اند و در پایان هم تراژدی مرسوم عذرخواهی و پذیرش تصمیم اشتباه داوری تکرار شده است.

شاید کمی قابل تامل باشد که بدانیم، معمولا فاصله ها برای تعیین سرنوشت رقم خورده اند.از خط دروازه تا نقطه پنالتی فاصله ای است به اندازه قضاوت داور در آن لحظه سرنوشت ساز.اما گاهی هوش هیجانی پایین و سواد کم تصمیم و سندروم حبس نفس، مانع از دمیدن به هنگام سوت و قضاوت صحیح داوری بوده است. ونتیجه آن، سر بریده قهرمانی پرافتخار است، که ناداوری آن رقابت، مسئول روانه آن به رختکن های سرد سالن و خداحافظی زودهنگام است.

صدای نابهنگام سوت داوری و عدم توجه به اعداد ثانیه شمار یک ساعت دیواری ساده قدیمی هم، می تواند سرنوشت یک تیم را بعد از ماهها تلاش برای قهرمانی تغییر دهد.ناداوری یعنی سرطان خوش خیم و چه بسا که هر روز با شمارش گامهای خود نیز می توان در ذهن خود این موضوع را نهادینه کرد و با تواتر هر گام ، می توان آموخت که خط پایان فاصله ها، سرانجام یک آغاز است و حدی فراتر از آن ندارد. و گاهی اگر یک گام بیشتر به جلو بردارید، به قهقرای دره ای عمیق سقوط خواهید کرد. و این داستان نوشته شده ی تکراری ناداورانی است، که برای تیم های فوتسال ایرانی رقم زده اند و به ناچار ناگزیر از تکرار آن هستند و باید صبوری پیشه کرد.

فرش آرا یک نام و نشان نیست. بلکه خانه امید تمام هواداران بی شماری است، که همیشه به احترامش به پا می خیزند و او را حمایت میکنند…

“چرا و اما و چگونه” بعد از اخراج ناجوانمردانه ، نتیجه ای نخواهد داشت و فردا آغاز اولین روز آینده خواهد بود. و می توان با شروعی دوباره برای سرانجامی پر افتخار، تلاش خود را به سرآغاز فصلی دیگر رنگی تازه بخشید…
اما امید، دلیل پیروزیست و خواستن توانستن است…
خداقوت قهرمانان

نمایش آواتار نویسنده

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *